Kijkend naar de wolken, wanneer je in de wei ligt. Samen met zijn moeder, kijkt zoonlief naar de wolken. De dichter gunt een kijkje in het verleden. Dit is het gedicht Wolken, geschreven door Martinus Nijhoff.

Wolken

Martinus Nijhoff

Wolken

Ik droeg nog kleine kleren, en ik lag
Languit met mijn moeder in de warme hei,
De wolken schoven boven ons voorbij
En mijn moeder vroeg wat ik in de wolken zag.

En ik riep: Scandinavië, en eenden,
Daar gaat een dame, schapen en een herder
De wond’ren werden woord en dreven verder,
Maar ‘k zag dat mij moeder met een glimlach weende.

Toen kwam de tijd dat ‘k niet naar boven keek,
Ofschoon de hemel vol van wolken hing.
Ik greep niet naar de vlucht van ’t vreemde ding
Dat met zijn schaduw langs mijn leven streek.

Nu ligt mijn jongen naast mij in de heide
En wijst mij wat hij in de wolken ziet,
Nu schrei ik zelf, en zie in het verschiet
De verre wolken waarom mijn moeder schreide.

Een meesterdichter

De titel meesterdichter is zeker van toepassing op Martnus Nijhoff. Als geen ander was deze dichter in staat om met sonnetten de dichtkunst naar een hoger niveau te tillen. Hoewel tradiotioneel, was het een ware kunst. De gedichten van Nijhoff bewijzen het: poëzie is kunst.

Meer over Martinus Nijhoff

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

By using this form you agree with the storage and handling of your data by this website.

×
Contact us using Whatsapp.

%d bloggers like this: